Dankh

Praktijk voor persoonlijke begeleiding - Nijmegen

28nov

Je hoeft het niet alleen te doen

wel zelf..

 

 

Een van de moeilijkste fasen in een persoonlijk ontwikkelingsproces is de fase waarin je in het donkere bos loopt, er is geen pad en je weet niet waar je heen moet en waar de uitgang is. Het struikgewas is dichtbegroeid. Dichtbij hoor je het grommende geluid van je grootste angst.

Nu komt het er op aan. Blijf je staan en kijk je je grootste angst aan of draai je om en ren je weg?

In het leven van veel mensen is dit nu een herkenbare situatie. Hun eigen weerstanden hebben ze overwonnen en die van hun omgeving weerstaan, ze zijn moedig op pad gegaan naar een betere versie van zichzelf. Dapper zijn ze het bos ingelopen, daar waar geen pad is en ze hun eigen weg moeten vinden.

 

Maar in het bos is het wel erg donker en zeker als je er al lang niet meer geweest bent is het ook dichtgegroeid met stekelige taaie struiken. Als er al paadjes waren, zijn ze inmiddels overwoekerd. Je ziet soms geen hand voor ogen. Uit het struikgewas springen enge beesten op je. Nu wordt het toch echt moeilijk.

Ik krijg in de praktijk veel vragen in deze fase zoals 'ik weet het niet meer', ‘wat moet ik doen?’ ‘waar moet ik heen?’, ‘hoe lang duurt het nog?’, ‘waar is de uitgang?’

Ik geef als antwoord op een gevraagde richting zelden een concreet advies, omdat ik er in geloof dat het antwoord op die vragen uit jouzelf omhoog moet komen. Als het inzicht net onder de oppervlakte van iemands geest sluimert, trek ik het weleens omhoog naar het bewustzijn. Zo niet, dan blijf ik liefdevol, vol vertrouwen en geduldig wachten. Jouw eigen wijsheid komt uit jezelf omhoog. Dat moet ook vind ik.

Op vragen hoe lang een en ander gaat duren heb ik geen antwoord. Hierin speelt je karakter en spelen je levensomstandigheden een grote rol. De ene persoon is zo vol verlangen naar zijn betere zelf dat hij voortvarend en met kracht zich een weg door het gewas kapt en zijn angsten te lijf gaat. Een ander is aarzelend en tastend, vol omtrekkende bewegingen en omwegen, drie passen vooruit en weer twee achteruit. Als je standvastig blijft kom je vroeger of later uiteindelijk door het bos heen.

Bedenk dat je het niet alleen hoeft te doen als je bang bent om te verdwalen. Je kunt hulp vragen in je eigen omgeving of professioneel om je aan te moedigen als het spannend is. Om je vragen en twijfels te delen. Maar jij zelf moet de stappen zetten.

Je kunt jezelf helpen om antwoorden op je vragen te vinden. Je vindt ze in je onderbewuste waar ze wachten om gehoord te worden. Hiervoor moet je technieken gebruiken die je rationele denken uitschakelen en die een beroep doen op je creatieve en intuïtieve kanten. Je kunt hiervoor bijvoorbeeld gebruik maken van kaartleggingen.

Een andere manier is om de kosmos te vragen om een antwoord of een aanwijzing op je vraag en het dan laten rusten. Ga wat anders doen, iets ontspannends. Laat vervolgens het antwoord tot je komen via dromen, liedjes die je hoort of bijvoorbeeld door tekstregels die je onder ogen krijgt. Het antwoord komt, wees alert.

Je kunt ook creatieve technieken gebruiken zoals schilderen, tekenen of een visualisatie (laten) doen waarin je vraag centraal staat en waarin je de beelden als antwoord tot je laat komen.

Wat je ook doet, geef niet op. Las desnoods een adempauze in, rust uit, maak een plan, verzamel moed en ga door. Doorgaan is echt de moeite waard!

Hartelijke groet,

Patricia Akkermans

 

COMMENTS
Cor 2016-11-28 13:15:39 dank je wel voor deze bemoedigende tekst!
(ma)ria van kampen 2016-11-28 15:38:28 Bedankt Patricia! Goed om mee aan de slag te gaan.
Anita 2016-11-28 15:50:49 Mooi beeldend geschreven! Je geeft zo ook nog eens mogelijkheden mee. Dank je voor het delen.
nettie 2016-11-29 13:27:13 Grappig hoe een inzicht ineens komt. Alleen al door de vraag te stellen. In mij sluimerde nog steeds het idee dat ik iemand ben die bevriest of vlucht. Door het lezen kwamen ineens beelden uit het verleden omhoog waarin ik vocht. Ik heb me vaak gedragen alsof. Ik kom er achter dat ik eigenlijk een vechter ben. Vooral in onverwachte situaties als er geen tijd is voor te veel nadenken. Goed voor mezelf om dit voor ogen te houden. Dank!
Ingrid 2016-12-01 13:26:22 Vannacht had ik zo'n verhelderende droom... Ingegeven door een (on-)bewust weten. Voor mij is het nu tijd om dat niet alleen te aanschouwen, maar er ook echt naar te handelen ! December is zo'n mooie maand om de overstap te maken naar iets nieuws. Een periode van rust en genieten alvorens weer in de versnelling te gaan. (liefst zonder hakbijl ;-)
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

31okt

Windstil

 

Het is stil. Om me heen en in mij.

Is het stilte voor de storm of is het stilte na de storm? Na die storm die dit voorjaar en deze zomer door mijn leven raasde en heftig aan mijn wortels rukte?

Of is het misschien een relatieve stilte na een paar intense weken waarin ik in de krochten van mijn verleden de hydra nog eens in de ogen moest kijken.

Ik weet het niet, een beetje wantrouwig loer ik in mij en om mij. Ik hoor bij sommige mensen om me heen hetzelfde gevoel. Een gevoel van wachten. Waarop? Wachten op wat komen gaat? Herken jij dat ook misschien?

Wachten in de luwte is niet een van mijn sterkste kanten eerlijk gezegd. Ik heb liever een doel en een koers. Mijn opdracht in deze levensfase is echter juist niet-doelschieten, niet zelf koers bepalen, maar me meer laten leiden. Dat lukt me steeds beter, het is niet echt gemakkelijk.

Ik kreeg vanochtend meer inzicht hierover van een piepklein beestje. Vorige week was ze er ook al twee keer, op onverwachte plekken. Eenmaal viel ze vanaf de douchewand op mijn arm, eenmaal zat ze naast me op de vensterbank in de praktijk en vanochtend zat ze tijdens het sporten op mijn horloge: een mooi rood zwart gespikkeld lieveheersbeestje.

‘Je totemdier’ fluisterde iets in mij. Drie keer is geen toeval, ik geloof in synchroniciteitsverschijnselen om me heen. Waar staat een lieveheersbeestje symbool voor? Ze is klein, maar kan op eigen kracht een heel eind komen, nog verder als ze wind mee heeft. Haar beschermend schild verbergt ook haar vleugels. In sterke stormen moet ze zich stil houden en beschutting zoeken. Ze zoekt altijd naar het licht.

Als ik haar specifieke betekenis als totemdier vertaal naar mijn persoonlijke situatie dan representeert ze een richting waarin dankbaarheid, wijsheid en overzicht centraal staan. Ze spiegelt het 6e chakra dat staat voor intuïtie, helder zien, horen en weten.

Natuurlijk, juist in windstille periodes kan ik goed 'horen' wat mijn richting is, niet vanuit mijn wil of door emoties bepaald, maar van binnenuit geleid. Juist in deze periode waarin emoties niet de hoofdrol spelen kan mijn intuïtie en een hoger weten zuiverder doorklinken.

In die zin is het een hele waardevolle stilte waarin ik nu mag verkeren. Zo bekeken geeft dit mij meer rust. De windstilte is geen passief afwachten, het wordt een actief alert wachten. 

Zit jij ook in zo'n windstilte of heb je het gevoel in een wachthokje te zitten (zoals een vriendin van mij het voor zichzelf benoemde)? Probeer alert te zijn in de windstilte, misschien zie jij ook steeds een zelfde dier dat je pad kruist, eentje die voor jou opvalt omdat het bijvoorbeeld op bijzondere plekken verschijnt of omdat het voor jou een bijzonder dier is. Zie het als een totemdier dat jou iets wilt laten zien. Zoek de betekenis ervan op en wie weet geeft het je meer inzicht over wat voor jou op dit moment van belang is.

 

Hartelijke groet,

Patricia

Informatie over totemdieren vond ik op de website van Andromeda.

 

COMMENTS
Henk Smaling 2016-11-01 09:44:21 Uit het soefi gebed Khatoem:

'Open ons hart, opdat wij uw stem mogen horen,
die voortdurend van binnenuit komt'

Veel stilte gewenst!
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

19sep

Wederzijdse afhankelijkheid

 

Een van de dingen waar ik tot voor kort erg prat op ging was mijn gevoel van onafhankelijkheid. Een diepe overtuiging dat ik  niemand nodig heb bijvoorbeeld. Dit gevoel van onafhankelijkheid heb ik me na veel pijn en met moeite eigen gemaakt. Het gaf me een (vals) gevoel van vrijheid.

Inmiddels ben ik er van aan het terug komen. Dat begon een aantal maanden geleden toen ik me ineens iets realiseerde. Na een mooi en geslaagd coachtraject was mijn klant zeer juichend over wat we samen bereikt hadden en hoe ik haar op haar weg begeleid had. Dat is natuurlijk heel fijn, en tegelijkertijd realiseerde ik me ook iets anders. Iets wat me eerst een ongemakkelijk gevoel gaf, maar al snel een gevoel van opluchting.

Ik realiseerde me dat ik kan alleen maar een goede coach of begeleider ben als iemand mij dat ook laat zijn. Natuurlijk moet ik deskundig zijn en me goed afstemmen, maar als mijn klant zich niet openstelt dan kan ik niets. Mijn rol is in die zin gewoon bescheiden. We doen het samen.

Dat iemand zich niet openstelt is me ook weleens overkomen en ik kan me mijn gevoel van falen en het ongemak nog goed voor de geest halen. Ik trok het me persoonlijk aan, alsof  ik daar alleen verantwoordelijk voor was. Ze accepteerde mijn expertise niet en dan ben ik als coach of therapeut nietig.

Nu ik in mijn praktijk deze wederzijdse afhankelijkheid zie, ga ik het in meer facetten van mijn leven zien. In mijn relatie bijvoorbeeld waar de ander alleen een goede partner voor mij kan zijn als ik dat ook toelaat.

Steeds meer zie en voel ik dat alles uit twee bestaat, uit yin/yang en dat het afhankelijk van elkaar is. Niets staat op zich zelf. Vrouwelijk kan alleen maar vrouwelijk zijn als er ook mannelijk is en andersom. Er is alleen een meester als er ook een leerling is en andersom. Licht kan er alleen zijn als er ook donker is en andersom. Er is alleen vorm als er ook leegte is en andersom.

Lang geleden stuurde ik de volgzame afhankelijke kant van mezelf weg, me niet realiserende dat alles uit twee bestaat. Ik heb haar weer in mijn leven toegelaten, schoorvoetend, onwennig nog. Maar eindelijk weer welkom.

Dit gaat ook zijn weerslag hebben op mijn praktijk waar ik me niet meer uitsluitend wil richten op vrouwen, maar waar ook mannen nadrukkelijk welkom zijn. Ik vermoed dat meer mensen worstelen met afhankelijkheid/onafhankelijkheid, met vrouwelijk/mannelijk, met het feit dat alles uit twee bestaat en wederzijds van elkaar afhankelijk is.

Als je je dit ten diepste realiseert en er naar kunt leven dan kun je ook echt heel worden.

hartelijke groet,

Patricia

 

 

COMMENTS
Henk Smaling 2016-09-20 10:18:28 Geef maar, dan krijg je. Van mannen en vrouwen!
Lilian 2016-09-25 15:08:01 Herkenbaar. Ik heb er over geschreven met als uitgangspunt energie-uitwisseling. Er kan niet gegeven worden als de ander niet kan ontvangen en omgekeerd. Mijn teksten staan openbaar op https://{spam{spam}spam{spam}facebook{spam{spam}spam{spam}/Allaya0808/
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

23jul

De ont-moeting

Elke eerste donderdag van de maand is er in Nijmegen een ‘Ontmoeting rond de Vlam’, een initiatief van de Nijmeegse werkgroep van de WereldVredesVlam 

Onlangs was ik daar voor de eerste keer bij aanwezig. Met een kleine groep stonden we in een cirkel rond de Vlam terwijl er een prachtig helend muziekstuk van Shaina Noll werd gespeeld. Terwijl de verbondenheid onderling groeide bedacht ik me hoe sommige ontmoetingen hoe dan ook tot stand worden gebracht al wil je dat zelf persoonlijk helemaal niet.

Hier stond ik dan naast de voorzitter van de Nijmeegse werkgroep die ook bijzonder trouwambtenaar is van de gemeente Nijmegen en die mijn lief en mij bijna twee jaar geleden duurzaam verbonden heeft. Niet dat ik hem wilde in eerste instantie! Maar het lot besliste anders.

Maanden voor onze speciale dag hadden wij zelf een eerste en tweede keus gemaakt voor onze trouwambtenaar. Het leek ons geheel in stijl omdat door een vrouw te laten doen. Om welke reden dan ook werd onze aanvraag te laat in behandeling genomen waardoor de dames van onze keuze niet meer beschikbaar waren. We mochten wederom een keuze maken en opnieuw werd dat een vrouw. Echter het opgegeven mailadres van de gemeente was verkeerd en het duurde tot een week van te voren voor we er achter kwamen dat het niet goed was gegaan met de aanvraag. Helaas was inmiddels ook de derde dame niet meer beschikbaar.

Na een pittig telefoontje met de gemeente zei mijn partner dat er diezelfde middag nog een trouwambtenaar langs zou komen, een man.  ‘Ik wil geen man’, zei ik geïrriteerd. ‘Komt goed, ik heb hem al gesproken, het voelt goed’ zei ze. Ik bleef nukkig, maar andere keus was er niet meer, de tijd was op.

Die middag stapte Henk onze drempel over en hij is niet meer weg gegaan uit ons leven. Het ijs werd die middag snel gebroken en er bleken heel wat raakvlakken en gedeelde interesses op spiritueel gebied te zijn. Mede dankzij hem hebben we een geweldig mooie dag gehad.

Mijn lief die altijd begaan is met wereldvrede vormt inmiddels samen met hem het bestuur van de Nijmeegse afdeling van de World Peace Flame en wat een geweldige samenwerkingscombinatie zijn die twee!  En zo komt het dan dat ik die donderdag naast een ‘moetje’ sta dat met tussenkomst door wie of wat dan ook een heuglijke ont-moeting werd.

Dit verhaal is een mooi voorbeeld van synchroniciteit. Over dit onderwerp ben ik een driedelige artikelenreeks aan het schrijven. Het eerste deel is vandaag gepubliceerd op Online Magazine Nieuwetijdskind, 'Synchroniciteit, een betekenisvolle weg naar je bestemming'.

 

Hartelijke groet,

Patricia Akkermans

COMMENTS
Emma 2016-07-24 13:28:41 Hoi Patricia,
Ik heb je artikel over synchriniciteit met veel belangstelling gelezen! Mooi geschreven en interessant. Kijk uit naar de volgende.
groetjes Emma
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

27jun

Kikker in de sloot

                   

Wat geniet ik van deze tijd. Voel me over het algemeen relaxed en heb genoeg tijd om te genieten van de uitbundige natuur. Ik ben veel buiten, wandel, kijk en luister. Hoe anders was dat de afgelopen jaren toen de maand juni (en juli) in mijn baan als HBO docent er een was van topdrukte, zonder tijd om lang te genieten. Laat staan om een van de leuke evenementen te bezoeken die de maand juni rijk is. Na een collegejaar van meer piektijden dan daluren werd deze maand steeds meer een tijd met nóg een schepje er bovenop. Zo kroop ik op mijn knieën menig zomervakantie in. Hoe anders voelt dat nu.

Toen ik ruim een jaar geleden afscheid nam van mijn vaste baan in het onderwijs beschreef ik mijn groeiend gevoel van klem zitten en langzaam doodgaan in een systeem dat mij niet meer paste, als een gevoel van de kikker in het langzaam kokende water. Het is een veelgebruikte metafoor dat een kikker die je in koud water langzaam opwarmt doodgaat omdat hij de opwarming te laat opmerkt. Hoewel de feitelijke waarheid van deze metafoor betwist wordt zit er wel een duidelijke boodschap in.

Als we onderdeel zijn van een systeem dat langzaamaan steeds meer verandert dan hebben we dat vaak niet in de gaten totdat er iets knapt in ons. We komen pas in actie als het te laat is, als we echt pijn voelen. Veranderingen gaan helaas soms sneller dan we in de gaten hebben.

Er zijn ook mensen die kleine veranderingen wel voelen en dan op tijd kunnen reageren. Ze springen zogezegd op tijd uit de pan. Als je lichamelijk bewustzijn op orde is kun je op tijd reageren op ongezonde situaties.

Voor mij is de vrije ruimte van de zomer ook een tijd dat ik makkelijk kan waarnemen in mijzelf hoe het mijn eigen welzijn staat. Ben ik mijn werk na een paar dagen kwijt, droom ik er niet meer over en kan ik mijn mailbox écht met rust laten zonder toch even stiekem te kijken en mail weg te werken, dan gaat het goed met me. Dan ben ik gezond aan het werk.

Vorig jaar heb ik groene, oranje en rode signalen voor gezond werken op een rijtje gezet. Deze kun je hier terugvinden. Misschien heb jij er ook wat aan. Hoe gezond ben jij met je werk bezig?

Ik wens je een fijne zomertijd toe.

Hartelijke groet, Patricia

COMMENTS
Bo 2016-06-29 17:27:17 Dank voor deze inspiratie.
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!