Dankh

Praktijk natuurgeneeskunde en life coaching - Nijmegen

01mar

Hoe vast zit jij met loslaten?

 

 

Moeite hebben met loslaten is een van de meest voorkomende onderwerpen die ik tegenkom zowel zakelijk als privé. Het kan over van alles gaan: loslaten van gedachten, situaties, gevoelens, mensen etcetera.

Leren loslaten is een wens bij veel van mijn studenten en klanten, men loopt er mee vast en wil het beter kunnen. Maar waarom zou je iets of iemand dan willen loslaten als het zoveel moeite kost?

Te vaak voelt niet los kunnen laten als onvrij , het is beklemmend, het zit gewoon niet lekker, soms lijd je ronduit aan dat wat je niet los kunt laten.

Toch is loslaten best goed te doen als je weet hoe het in jouw situatie zit met vasthouden! Ik heb al eens eerder een artikel geschreven over energetisch loslaten waarin het met name gaat over een ander mens loslaten.

Ik stel loslaten gelijk aan vertrouwen. Afhankelijk van het onderwerp kan het vertrouwen zijn in jezelf, in een ander, in het grotere geheel, in de goede afloop, vul maar aan. Wat zegt het over mijn gebrek aan vertrouwen als ik moeilijk los kan laten?

Niet los kunnen (of willen) laten is een vorm van vasthouden die gelijk staat aan controle willen houden en in wezen betekent dit dat je angstig bent. Voor wat eigenlijk? Voor verlies is vaak het antwoord en de onzekerheid voor wat daarna volgt.

Niet zo gek als je beseft dat we in een maatschappij leven die in grote mate uit is op het vermijden van onzekerheid. Ons leven is in hoge mate georganiseerd, gepland, geregeld en procedureel vastgelegd. We grijpen naar houvast, we stellen ons gerust met verzekeringen, met contracten, regels en afspraken.

Deze onzekerheidsvermijding werkt ook door in ons emotionele leven. Met onzekerheid leven voelt onaangenaam en vreemd, we kunnen dat slecht verduren. We voelen spanning voor het onbekende. We zijn bang en durven niet. We willen graag weten wat er komt en hoe het komt.

Het helpt om de situatie om te draaien naar jezelf: als je iets of iemand wilt vasthouden (wat gelijk staat aan niet willen loslaten), wat wil je dan in wezen krijgen of houden? Wat is de essentie van wat je wilt en kun je dan de vorm waarin het moet komen loslaten en ruimte maken voor waar het echt over gaat?

Bijvoorbeeld: als je het moeilijk vindt om een ander mens te vertrouwen (omdat misschien dat vertrouwen geschonden is) en je het daarom moeilijk vindt om de ander niet te controleren. Dan gaat het in wezen over angst. Misschien angst voor verlies. Waar gaat die angst voor verlies dan over? Misschien wel verlies van liefde, van verbinding, veiligheid of van waardigheid.  Wat is dan je onderliggende verlangen? Waar gaat het dan nu werkelijk om? Misschien juist om meer zelfvertrouwen te krijgen, om waardigheid te (her)vinden, om liefde voor jezelf te voelen waarvoor je je door niet los te kunnen laten juist afhankelijk hebt gemaakt van de ander. Hoe onvrij voelt dat?!

Je kunt hierin echt een keuze maken voor jezelf, door te zorgen dat je zelf aan je wezenlijke behoeften voldoet. Dat vraagt een bepaalde mate van emotionele volwassenheid. Als je herkent, erkent en zorgt voor waar het werkelijk over gaat, dan kun je dichter bij jezelf blijven en de ander of de situatie beter loslaten. Je voelt beter wat je wilt en kunt en neemt verantwoordelijkheid daarvoor. Dat gaat vaak niet van het ene op het andere moment, het is ook goed om hierover te sparren met vrienden of met een coach. Een ding staat vast, de weg naar binnen, naar (zelf)vertrouwen is echt de moeite waard! Zoals in dit filmpje prachtig in beweging wordt uitgebeeld.

 
Tot een volgende keer! Hartelijke groet, Patricia

 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

15jan

Jouw leven gaat ergens over

Sinds jaar en dag heb ik onderstaande poster in huis die me nog steeds fascineert. Het is een prent van de kunstenaar Quint Buchholz en het heet Giacomond.

 

Je kunt je eigen betekenis geven aan het beeld wat je ziet. Voor mij betekent het op eigen kracht op weg zijn naar mijn bestemming, al is het donker en voelt de weg soms als een dun koord. Een beeld dat tegelijkertijd krachtig en zichtbaar kwetsbaar is. De poster Giacomond inspireert me in moeilijker tijden om te voelen dat ik ergens naar op weg ben al weet ik niet altijd waar naar toe. Dat ik zelf verantwoordelijkheid heb en neem om mijn weg te gaan. De maan in de prent staat voor het voort-trekkende verlangen in mij, een gevoel dat ik ergens thuishoor, dat mijn leven ergens over gaat.

Ik herken in dit beeld ook andere mensen.

In mijn praktijk werk ik soms samen met hele sensitieve mensen die een psychose beleefd hebben of er tegenaan zitten. Daarbij is de grens tussen wat ik noem ‘buitenzintuiglijke waarneming’ of een kortsluiting in het brein (de pathologie) niet altijd heel duidelijk te trekken. Het is soms een dunne draad waar ze overheen lopen.

Ze kunnen een mystieke of existentiële ervaring hebben gehad waar ze met weinig mensen over kunnen praten. Ze kunnen er weerstand tegen voelen, zoals een van mijn klanten die vaker uitroept “ik wil niet bijzonder zijn, ik wil zijn zoals iedereen.’

Een tijd geleden was ik op een interessante conferentie met als titel Waanzien, psychose vanuit religieus, spiritueel, cultureel en filosofisch perspectief.  Op deze conferentie werd de indrukwekkende Amerikaanse documentaire Crazywise vertoond waarin op een andere manier wordt gekeken naar wat wij ‘wanen’ noemen. (de trailer is Engelstalig en niet ondertiteld)

 

Deze documentaire nodigt uit vanuit een breder betekenisvoller perspectief, dan enkel het dominante medische perspectief, naar psychose en wanen te durven kijken. De nadruk ligt op het naast elkaar kunnen bestaan van meerdere perspectieven die allen van betekenis kunnen zijn voor personen met psychosegevoeligheid en de mensen die hen begeleiden. Het is een meer inclusieve[1] kijk op wat wij wanen noemen.

Een deel van de mensen die stemmen hoort, een eenheidservaring beleefd heeft of buitenzintuiglijke waarnemingen heeft zou in een andere cultuur met respect behandeld worden en zeker niet buiten de maatschappij worden geplaatst. Hun ervaringen hebben betekenis voor de gemeenschap.

Mensen met dergelijke ervaringen die in mijn praktijk komen hebben vaak behoefte aan het delen van hun ervaringen en willen leren omgaan met hun hypergevoeligheid zonder dat ze gestigmatiseerd of buitengesloten worden. Ze zoeken naar een diepere betekenis van hun ervaringen.

Niet alleen bij hypergevoeligheid, in alle moeilijke levensomstandigheden zit ook een diepere betekenis. Vaak worden mensen daar heel boos van als dat gezegd wordt. Als je middenin een crisis zit is de mogelijke betekenis daarvan moeilijk te zien en te voelen.

“The wound is the place where the light enters you”- is een uitspraak van Rumi. (De wond is de plaats waar het licht binnenkomt)

Onder 'de wond' kun je moeilijke levenslessen verstaan. Deze levenslessen zijn voor ieder van ons anders en heel persoonlijk.  Naast de pijn, de strijd en de moeilijkheden die je daar van ondervindt geven ze ook mogelijke toegang tot iets anders: tot een betekenisvol leven. Je leven gaat ergens over. Ik wens je een betekenisvol 2019 toe!

Hartelijke groet,

Patricia

 

[1] Inclusie betekent insluiting in de samenleving van achtergestelde groepen op basis van gelijkwaardige rechten en plichten. Het tegenovergestelde dus van uitsluiten of buitensluiten

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

05nov

De energie van de herfst

Wat heb jij geoogst?

In een reeks van stiltewandelingen die ik mede organiseer vanuit de Walk of Wisdom gebruiken we dit jaar een boek van Jaap Voigt als een van de inspiratiebronnen. Het boek heet ‘Leven & Werken in het ritme van de seizoenen’.  Jaap Voigt bepleit hierin het volgen van een organisch levensritme dat in ons deel van de wereld bepaald wordt door de seizoenen.

Het hele jaar door druk zijn en in een razend tempo doorleven is funest voor onze gezondheid, net zoals voortdurende vertraging of niet tot actie kunnen komen dat ook zijn. Het trekt ons uit ons centrum. Wij zijn onderdeel van de natuur, we staan er niet los van. Zo zijn de seizoenen ook onderdeel van ons levensritme. Voortdurend tegen de energie van het seizoen ingaan is ongezond en niet effectief en ingaan tegen dit natuurlijke ritme.

Geïnspireerd door deze zienswijze probeer ik me steeds meer te richten naar de energie van het seizoen, wat vraagt dat van mij?

En wat vraagt het van jou?

Op dit moment zitten we in een schakelseizoen van herfst richting winter. Het is een tijd van oogsten, ordenen en balans opmaken na een periode van groei en uitdijen. Wat hebben de inspanningen van lente en zomer jou gebracht? Dit kan gaan over zaken die te maken hebben met werk, gezondheid, gevoelsleven, relaties of wonen. Wat gebeurde er op (een van) deze gebieden vanaf begin maart?

Het is een tijd van schouwen dat een combinatie is van beschouwen en beoordelen (en niet veroordelen).

Stappen die ik in het voorjaar heb gezet in mijn leven beginnen vruchten af te werpen en ik wil vooruit. Mijn enthousiasme en verlangen naar verandering en concrete resultaten maken me ook ongeduldig. Daar schuilt een valkuil in.

De energie van het seizoen is er nu niet een van ‘volle kracht vooruit’. Het gaat er nu juist om meer ruimte te maken voor deze nieuwe ontwikkelingen. Dit is meer een naar binnen gerichte energie waarin je je bezint over wat nu daadwerkelijk bij je past. Deze bezinning is niet zozeer een mentale activiteit maar meer een schouwen van wat van binnenuit naar buiten wil komen. Het nieuwe is in wording.

Veel van wat ik aan energie heb ingezet in de lente en zomer heeft te maken met verbinding maken. Allereerst met mezelf en met wat ik belangrijk vind in mijn leven. Daarvoor moet ik soms keuzes maken en zaken die niet meer passend zijn loslaten.

In zijn boek noemt Jaap Voigt dit het laten ontstaan van een ‘ademende’ structuur. Als je weet wat belangrijk is in je leven dan is dit als een onderstroom aanwezig. Deze onderstroom kun je goed voelen als je momenten stil kunt zijn. Dan wordt ook duidelijk wat niet meer passend is of jouw bezieling niet meer heeft. Soms verdwijnen die zaken dan als vanzelf uit je leven en soms moet je actief handelen en is het goed keuzes te maken of je iets wel of niet meer wilt laten doorgaan of laten bestaan.

Langzaamaan wordt helder dat ik minder versnippering in mijn leven wil om me meer te kunnen verbinden en verdiepen. Deels is dit een proces wat zich als vanzelf aandient. Het duurt even voor ik me er aan over kan geven. Een aantal keuzes maak ik later zelf. Dat valt eigenlijk best mee nu ik weet waarom ik ze maak.

Het daglicht neemt af, het wordt sneller donker, de natuur gaat richting winterslaap. Je lichaam gaat ook de wintertijd in, het heeft meer behoefte aan rust. In hoeverre loop jij hiermee in de pas? Kun je te midden van alle drukte ook ruimte maken voor dit natuurlijke proces van balans opmaken en ordenen? Kun je je bezieling blijven voelen? Dát is de energie van de herfst.

Hartelijke groet,

Patricia Akkermans

Inspiratiebron voor deze blog is het boek van Jaap Voigt, leven en werken in het ritme van de seizoenen, eigen uitgave van Jaap Voigt en Hapé Smeele. ISBN 978-90-813196-1-4

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

06sep

Heb jij behoefte aan verbinding?

En vind je dat niet altijd eenvoudig?

Dan ben je niet de enige. De afgelopen tijd ben ik veel bezig geweest met het thema verbinding. Hoe verbind ik mij met mezelf en hoe verbind ik mij met andere mensen?  Waar laat ik de verbinding los of ontstaat ongemerkt verwijdering? Waardoor ga ik uit verbinding? Wat zijn triggers van buiten die me diep raken en die me doen sluiten?

In- verbinding- zijn in al haar facetten is een van mijn levensopdrachten. Zowel privé als beroepsmatig ben ik intensief hiermee bezig. ‘Verbinding is dé reden waarom we hier zijn, het geeft zin en betekenis aan ons leven.’ (Brené Brown)

Het lijken momenteel niet alleen mijn vragen over verbinding die me bezighouden want om me heen zijn veel mensen ermee bezig. Misschien herken jij dit ook.

Verbonden blijven met de mensen waarvan we houden is niet perse eenvoudig. Een gezonde emotionele verbinding aangaan en houden met anderen begint bij jezelf. Verbonden zijn met wie jij in wezen bent is ieders opdracht. Verbinding gaat ook over liefde, liefde voor onszelf en liefde voor een ander en hoe we steeds weer opnieuw de verbinding daarmee moeten maken.

Rainer maria Rilke schrijft over het mysterie van de liefde:  ‘Dat de ene mens van een andere mens moet houden, dat is misschien wel de moeilijkste taak, de ultieme taak, de eindtoets, het werk waarvoor al het andere werk slechts voorbereiding is.’

In mijn zoektocht ben ik een aantal inspirerende boeken* hierover tegengekomen die me een spiegel voorhielden en me inzichten gaven. Inzichten die maakten dat vragen die ik had een antwoord kregen. Dat gebeurtenissen en ervaringen die los leken te zweven één verhaal werd waar een lijn in kwam. En ik kwam een hele eenvoudige en tevens heel indringende ‘oefening’ tegen waarbij je meteen een intense verbinding maakt met een ander.

Er staat steeds meer druk op echte verbinding. We zijn steeds minder echt met elkaar en met onze omgeving in contact door drukte en door afleiding van buitenaf zoals bijvoorbeeld door de smartphone.

Als je net als ik ook behoefte hebt aan echte nabijheid en verbinding met een ander en als je soms ook moeite hebt om dit contact te maken probeer dit dan eens >

De oefening is eenvoudig:

Kijk elkaar eens echt in de ogen, in stilte, een paar minuten lang. Dit kun je doen bijvoorbeeld voordat je begint met een gesprek of voordat je ’s morgens opstaat of voor je inslaapt (als je samenwoont). Niet vluchtig dus, maar een paar minuten. Praat er niet bij. Voel wat het doet. In onderstaand kort filmpje kun je zien wat er dan kan gebeuren.

(Tip > Als je op YouTube klikt onderaan de video dan kun je het filmpje in YouTube bekijken op een groot scherm)

 

*Boekentips:

  • Houd me vast, zeven gesprekken voor een hechte(re) en veilige relatie. Dr. Sue Johnson, 2008, Kosmos Uitgevers, Utrecht/Antwerpen
  • Liefdesbang, Overwin verlatingsangst en bindingsangst. Hannah Cuppen, 2014, Uitgeverij AnkhHermes, Utrecht
  • Geweldloze communicatie. Marshall B. Rosenberg, 2006, Lemniscaat b.v., Rotterdam
COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

29jun

Bijna vakantie en doodmoe? 

 

 

 

Lies werkt in het beroepsonderwijs en is de laatste weken bekaf.  "Pff, het lijkt wel of het ieder jaar erger wordt", verzucht Lies. "Ieder jaar weer meer werk dat af moet, steeds meer vragen van collega's. Ik ga ieder jaar vermoeider de vakantie in."

Dat is heel vervelend voor Lies, ze geeft veel van haar energie weg en dat hoeft niet perse.

 

 

In deze tijd van het jaar als het hoogzomer is staat je eigen energiepeil ook op zijn hoogst. Althans,.... dat zou zo natuurlijkerwijs horen te zijn. Maar hoeveel mensen lopen nu net als Lies op hun laatste endjes voor de vakantie? Alle energie wordt opgebruikt om aan deadlines te voldoen. Vaak ook nog deadlines die voor anderen belangrijk zijn of die door anderen gesteld zijn. Ik herken het zeker van mezelf toen ik nog in het onderwijs werkte. Merk jij het ook?

Lies is heel sensitief en serieus in haar werk, dat maakt haar een fijne zorgzame en loyale collega. Een van de uitdagingen voor hoogsensitieve mensen in het werk (en daarbuiten) is om in contact te blijven met zichzelf. De kwaliteit om (onuitgesproken) behoeften van anderen aan te kunnen voelen kan een valkuil worden waarin je je zelf verliest. Als je referentiepunt te vaak en te veel buiten je zelf ligt, kun je op een gegeven moment ook niet meer voelen wat jij nodig hebt, in je werk bijvoorbeeld. Je raakt overprikkeld en vermoeid. De stress loopt op.

Hoe verleg je je focus van buiten naar binnen als je in eerste instantie gericht bent op de behoeften en vragen van anderen? Hoe voorkom je dat een vraag van een ander bijna automatisch als een appèl voelt om te reageren en in actie te komen? Of zoals Lies zegt dat een vraag via de email aan álle collega's al voelt als een verzoek aan haar persoonlijk. Ze heeft al gereageerd voor ze het in de gaten heeft en daarmee nog meer werk op haar bord geladen.

Lies traint zich om stap voor stap haar aandacht te gaan verleggen van buiten naar binnen. Om haar referentiepunt te veranderen.

Je referentiepunt veranderen betekent anders gaan zien. Anders zien, is anders denken, is anders voelen, is anders gedragen.

En trainen betekent oefenen, soms weer vergeten en fouten maken. Zoals Lies die natuurlijk toch nog weleens 'Ja' zegt waar ze eigenlijk 'Nee' zou moeten zeggen. Maar dan herstelt ze het en geeft het probleem terug aan de eigenaar.  Met vallen en opstaan nieuw gedrag aanleren. Het niet meteen goed hoeven doen is moeilijk als je perfectionistisch bent én tegelijkertijd is het toch niet onmogelijk. Lopen heb je immers letterlijk met vallen en opstaan geleerd. En dat heeft je perspectief enorm veranderd!

Hier alvast ook een tip voor jou om je na de vakantie op gang te helpen je aandacht te verleggen naar binnen  >>

Neem de tijd om weer in contact te komen met wat jij belangrijk vindt in je werk (en daarbuiten) en laat dat je innerlijk kompas zijn.

Ik bedoel letterlijk tijd er voor nemen. Bijvoorbeeld ná de zomervakantie als je uitgerust en helder bent. Vóórdat je de mailbox opent en belangrijke en dringende zaken (van anderen) je aanvliegen. 

Zoek jouw manier om in contact te komen met je verlangen, met wat jij belangrijk vindt. Ga zitten, neem een bad, ga wandelen, mijmeren, mediteren, neem staartijd, ga met iemand praten. Trek er in ieder geval minimaal een dagdeel voor uit om in contact te komen met je binnenste voordat je je weer stort in je werkend leven.

Stel je zelf de vraag: wat kan ik doen (en doe ik nu niet) dat een enorm positief effect op mijn werk zou hebben als ik het regelmatig zou doen? 

(je kunt je deze vraag ook stellen als je geen werk hebt)

Lies realiseert zich dat het belangrijk voor haar is om met mensen samen te werken waar ze energie van krijgt, waarna ze ging zorgen dat ze daar invloed op kon uitoefenen. Haar neiging om altijd 'Ja' te zeggen op een verzoek van anderen tackelde ze door bedenktijd in te lassen met de vraag aan haarzelf of ze dit wel echt wilde. Zo kon ze er ook extra op letten dat een vraag van een ander niet haar probleem werd. Daar is ze zich op gaan focussen.

Het is wel belangrijk dat je datgene doet waar je ook invloed op hebt. 

Bouw vervolgens reminders in op een dag om je eraan te herinneren wat je focus is. Het klinkt misschien gek, maar een uitstekende plek om je te helpen resetten door de dag heen is bij een bezoek aan het toilet. Daar zit je even rustig en kun je je afvragen: ben ik nog bezig vanuit mijn referentiepunt of ligt dat inmiddels buiten mijzelf? Haal diep adem en pak je focus terug. En laat jouw focus de meetlat zijn waarlangs je beslissingen en acties legt.

Voor nu alvast een heerlijke vakantie.En mocht ik je kunnen helpen om net als Lies je focus helder te krijgen dan hoor ik het graag.  

Hartelijke groet,

Patricia Akkermans

 

Bron en inspiratie;  Stephen Covey, de zeven eigenschappen van effectief leiderschap.

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!