Dankh

Praktijk natuurgeneeskunde en life coaching - Nijmegen

16okt

Gezond wantrouwen

 

 

De zon schijnt, het is aangenaam warm, kleurenpracht in okergeel en wijnrood, het is een herfstige zomerdag en er volgen er nog meer. Het is een prachtig seizoen, maar niet alleen dat.

Voor mij is de herfst ook een seizoen om extra op te letten, alleen buiten in de natuur. Ik zei onlangs tegen een vriendin die vaker alleen in bos en duin rondstruint dat ‘ze in de herfst nog gekker worden’. Je hoeft zeker niet voortdurend bang te zijn, maar deze weken realiseer ik me maar weer eens dat Nederland voor een vrouw alleen niet zondermeer veilig is.

Met ‘ze’ bedoel ik zedendelinquenten. Wat gaat er om in de geest van een psychopaat die zijn gewelddadige seksfantasieën uitleeft op jonge meisjes en vrouwen? Uiteraard is deze gedachte getriggerd door de actualiteit en raakt het aan mijn eigen geschiedenis.

Het houdt me bezig. Ben me zeer bewust van de grenzen van welk therapeutisch middel of methode dan ook. Niet iedereen kan of wil geholpen worden. Zo kan het dan gebeuren dat het noodlot een jonge vrouw en een zieke geest aan elkaar verbindt.

Ik ken de tbs wereld een beetje van binnenuit. Er zijn heel veel patiënten met een seksueel verstoorde gewelddadige geest. En ik kan helaas beamen dat het niet zo best is gesteld met de begeleiding en behandeling van mannen die hier opgenomen zijn (ooit heeft Léonie Holtes hier een pijnlijk boek over geschreven).

Vaak vraag ik me af of dwangverpleging überhaupt werkt, of er werkelijk behandeling en genezing mogelijk is voor diegene die niet kan inzien welk leed door hem of haar veroorzaakt wordt. Als energetisch therapeut sta ik in ieder geval vaak machteloos.

Een vriendin van me die in een tbs kliniek werkt vraagt aan elke nieuwe jonge (vaak) vrouwelijke werknemer,  ‘wat kom je hier doen?’. Het is schokkend om te horen dat deze jonge vrouwen, die met de meest gestoorde en gevaarlijk seksuele delinquenten werken, zelf vaak weinig sjoege hebben van hun werkelijke motieven. Ik ben er van overtuigd dat je doelgroep keuze in de hulpverlening bijna nooit toevallig is!

Ik begeleidde ooit een jonge vrouw die in een tbs kliniek werkte. Ze bleek een verleden te hebben met seksueel geweld. In haar jeugd was ze totaal machteloos geweest in het gebeuren. Door in een tbs kliniek te gaan werken zag ze onbewust een kans om nu wel macht te krijgen over soortgelijke daders. Hiermee dacht ze onbewust dat wat haar was overkomen, alsnog te kunnen controleren.

Ik vertelde haar dat heel erg veel van de interactie zich afspeelt in het energieveld tussen mensen. De schijnbaar berouwvolle man met de grote blauwe ogen kan jou ondertussen energetisch compleet leegzuigen of opvreten. Je voelt wel van alles, maar je ziet het niet. In sommige interactiemomenten was dit voor haar waardevolle informatie waar ze iets mee kon om haar zelf te beschermen.

‘Benader de patiënt altijd met gezond wantrouwen’, is het advies van mijn vriendin aan de nieuwe werknemers. Ik zou er aan toe willen voegen dat iedereen die met mensen en zeker met deze complexe gestoorde geesten wil werken zijn/haar eigen motieven ook met een gezond wantrouwen beziet.

Geniet de komende dagen als je alleen erop uittrekt en het kan geen kwaad een beetje alert te blijven.

Hartelijke groet,

Patricia

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

05sep

Innerlijke vrede

Afgelopen zondag begeleidde ik een stiltewandeling van de Walk of Wisdom met als thema ‘innerlijke vrede’.

 

Toen we begin dit jaar de thema’s voor de wandelingen bedachten kozen we voor de maand september het thema ‘innerlijke vrede’ gekoppeld aan de wereldvredesweek.

In deze septembermaand staat wereldvrede wederom een week extra in de belangstelling. Deze wereldvrede kunnen we naar mijn mening alleen maar bereiken als we eerst zelf innerlijke vrede ervaren. Zouden wereldleiders als Donald Trump en Kim Jong-un doen wat ze nu doen als ze zelf meer innerlijke vrede zouden ervaren?

Met het thema ‘innerlijke vrede’ voel ik veel affiniteit. Mijn uitgangspunt is om innerlijke rust of vrede te kunnen ervaren bij alles wat er zich in mijn leven voordoet. Om me over te geven aan het leven en alles te aanvaarden waartoe ik, soms tegen wil en dank, geroepen wordt.

Mijn persoonlijke levensthema is daarmee al enige tijd het vinden van innerlijke vrede of innerlijke rust. In de afgelopen paar jaar heb ik verlies geleden en afscheid moeten nemen van dierbare mensen. Ook heb ik afscheid genomen van dierbare overtuigingen en denkpatronen die me eigenlijk in onvrijheid deden leven. Ik aanvaard dat wie ik ben soms vaag is en niet altijd even duidelijk.

In verlies ook het mooie kunnen zien of dankbaarheid kunnen ervaren geeft me vertrouwen om voorwaarts te gaan op mijn weg.

Het ervaren van innerlijke vrede of innerlijke rust geeft me ook een gevoel van vrijheid om voluit te durven leven zonder angst daarvoor. Soms zijn me korte en langere momenten gegund waarin ik dit kan voelen.

Deze zomer ben ik zelf wederom behoorlijk uitgedaagd om het verleden los te laten, rust te vinden met wat zich aandient en door te gaan. Ik verloor mijn trouwring die ik destijds speciaal had laten maken. Na de scheiding ben ik de ring in de zomer weer gaan dragen aan mijn andere hand.

Binnen vier dagen dat ik de ring weer droeg verloor ik deze in het buitenland. Ik voelde meteen dat dit niet toevallig was. Maar vond het wel een pittig signaal! Het duurde een paar weken eer ik daar mijn rust helemaal bij had gevonden. De betekenis die het verlies voor mij heeft, is wat het is en ik heb er vrede mee.

Wandelen naar innerlijke vrede

Een manier voor mij om bij innerlijke vrede te komen is om te gaan wandelen, alleen of samen, maar in ieder geval ook (deels) in stilte.

Ik wil heel graag lezers via deze weg kennis laten maken met de eigentijdse pelgrimstocht van de Walk of Wisdom waarin je op pad gaat, los van alledaagse beslommeringen en los van alledaagse verlokkingen zoals mobiele telefoon en internet. Je komt dan echt op andere lagen van je zelf uit en hopelijk op meer innerlijke vrede.

Hoe meer mensen innerlijke vrede ervaren in hun leven, hoe meer vrede er gevoeld wordt in de wereld. 

Onder de nieuwsbrieflezers van september geef ik een gratis startpakket van de walk of wisdom weg. 

Tot slot nog een gedicht van Marinus van den Berg.

Wandelen

Wie wandelt, wandelt nooit alleen

altijd zijn er wel vogels, altijd de wind

of de waterstromen.

De bronnetjes soms of passanten.

Altijd zijn er de bloemen

en de wolken die je groeten

of de strakke, blauwe hemel.

En de zijwegen en kruispunten

die vragen om een keuze.

Altijd zijn er je gedachten

die meetrekken als engelen

of als duivels, die je plagen.

Alleen wandelen bestaat niet.

Wandelen brengt je ook altijd

weer op je innerlijke weg

en....het brengt je thuis.

 

Marinus van den Berg

 

Tot een volgende keer.

Hartelijke groet,

Patricia Akkermans

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

14jun

Kiemkracht

 

Kiemkracht vind ik een van de mooiste woorden in een natuurlijk proces. Het geeft het vermogen of de aanleg aan van bijvoorbeeld een zaadje van een pioenroos om tot volle uitbundige bloei te komen of van een fruitboom om zijn vruchten vol en rijp te laten groeien. In de natuur kun je deze kracht op dit moment heel goed waarnemen.

Je kunt ook zien dat onder dezelfde omstandigheden het ene of het andere zaad meer of minder kiemkracht heeft.

Bij mensen zie ik dat ook. De een heeft meer kiemkracht dan de ander. De een is beter in staat om zich te ontwikkelen en uit te groeien. Deze mens groeit uit, soms tegen de verdrukking in, tot een prachtige sterke bloem. Een ander mens waait bij een licht briesje omver of begint niet eens aan ontkiemen.

Is je levenskracht beperkt, in aanleg of door omstandigheden? Dat kan natuurlijk, het is echter geen reden om niet te groeien. Blijf niet stil zitten als je in wezen wilt ontkiemen. Bedenk dat je levenskracht ergens naar toe wil, het is een voortstuwende energie. Als het niet naar buiten kan dan slaat de energie naar binnen. Je levenskracht slaat evenredig hard naar binnen terug als je het onderdrukt.

Heb je veel levenskracht? Gebruik die dan ook om tot volle wasdom te komen. Richt je op, kom omhoog en werk met de natuurlijke stroom mee. Forceer echter niet wat tijd nodig heeft om te groeien. Je kunt levensenergie verspillen door te duwen en te trekken aan iets wat gewoon zijn natuurlijke loop moet hebben.

Het gaat erom bij jezelf na te voelen of te ontdekken wat bij jou in de kiem aanwezig is. Welke kracht je werkelijk in je hebt en daar naar te leven. Al het andere is ego, niet meer en niet minder.

De pioenroos is volstrekt haarzelf en is niet bezig om liever een roos te willen zijn.

In de kiem gesmoord

Net als bloemen hebben ook mensen een voedzame en groeizame omgeving nodig om hun volle potentieel naar buiten te brengen. Als je opgroeit is dat je gezin en de nabije sociale omgeving. Velen hebben ervaren dat daar niet altijd het meest groeizame klimaat voor hen was.

Later als volwassene heb je echter eigen verantwoordelijkheid voor je groei, maar ook dan is een voedzame omgeving heel ondersteunend voor je potentieel.

Soms kom ik in mijn praktijk tegen dat een cliënt aan het ontkiemen gaat en dat een partner heel anders in het leven staat. Het komt dan voor dat een partner niet meewerkt of zelfs tegenwerkt. Zo wordt groei al in de kiem gesmoord. De omgeving is voor deze mens nog steeds niet groeizaam, eerder schraal. Hoewel niet onmogelijk, belemmert schrale en arme grond de persoonlijke en spirituele groei.

Het klinkt misschien confronterend als je in een schrale omgeving vertoeft, toch heb je, naar mijn mening, altijd een keuze om een meer voedzame omgeving op te zoeken. En dus ook om dat niet te doen.

Voedingsbodem

Elk groeiproces heeft tijd, aandacht en voeding nodig. Eigenliefde en zelfcompassie zijn de voedingsbodem waarop je kiem kan ontspruiten. Het is voeding voor jouw kiemkracht, hiervoor kun je zelf zorgdragen.

Hoe goed zorg jij  hierin voor jezelf?

Heb je behoefte om jouw voedingsbodem te verrijken? Misschien is dit aanbod dan iets voor jou!

Hartelijke groet,

Patricia Akkermans

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

28nov

Je hoeft het niet alleen te doen

wel zelf..

 

 

Een van de moeilijkste fasen in een persoonlijk ontwikkelingsproces is de fase waarin je in het donkere bos loopt, er is geen pad en je weet niet waar je heen moet en waar de uitgang is. Het struikgewas is dichtbegroeid. Dichtbij hoor je het grommende geluid van je grootste angst.

Nu komt het er op aan. Blijf je staan en kijk je je grootste angst aan of draai je om en ren je weg?

In het leven van veel mensen is dit nu een herkenbare situatie. Hun eigen weerstanden hebben ze overwonnen en die van hun omgeving weerstaan, ze zijn moedig op pad gegaan naar een betere versie van zichzelf. Dapper zijn ze het bos ingelopen, daar waar geen pad is en ze hun eigen weg moeten vinden.

 

Maar in het bos is het wel erg donker en zeker als je er al lang niet meer geweest bent is het ook dichtgegroeid met stekelige taaie struiken. Als er al paadjes waren, zijn ze inmiddels overwoekerd. Je ziet soms geen hand voor ogen. Uit het struikgewas springen enge beesten op je. Nu wordt het toch echt moeilijk.

Ik krijg in de praktijk veel vragen in deze fase zoals 'ik weet het niet meer', ‘wat moet ik doen?’ ‘waar moet ik heen?’, ‘hoe lang duurt het nog?’, ‘waar is de uitgang?’

Ik geef als antwoord op een gevraagde richting zelden een concreet advies, omdat ik er in geloof dat het antwoord op die vragen uit jouzelf omhoog moet komen. Als het inzicht net onder de oppervlakte van iemands geest sluimert, trek ik het weleens omhoog naar het bewustzijn. Zo niet, dan blijf ik liefdevol, vol vertrouwen en geduldig wachten. Jouw eigen wijsheid komt uit jezelf omhoog. Dat moet ook vind ik.

Op vragen hoe lang een en ander gaat duren heb ik geen antwoord. Hierin speelt je karakter en spelen je levensomstandigheden een grote rol. De ene persoon is zo vol verlangen naar zijn betere zelf dat hij voortvarend en met kracht zich een weg door het gewas kapt en zijn angsten te lijf gaat. Een ander is aarzelend en tastend, vol omtrekkende bewegingen en omwegen, drie passen vooruit en weer twee achteruit. Als je standvastig blijft kom je vroeger of later uiteindelijk door het bos heen.

Bedenk dat je het niet alleen hoeft te doen als je bang bent om te verdwalen. Je kunt hulp vragen in je eigen omgeving of professioneel om je aan te moedigen als het spannend is. Om je vragen en twijfels te delen. Maar jij zelf moet de stappen zetten.

Je kunt jezelf helpen om antwoorden op je vragen te vinden. Je vindt ze in je onderbewuste waar ze wachten om gehoord te worden. Hiervoor moet je technieken gebruiken die je rationele denken uitschakelen en die een beroep doen op je creatieve en intuïtieve kanten. Je kunt hiervoor bijvoorbeeld gebruik maken van kaartleggingen.

Een andere manier is om de kosmos te vragen om een antwoord of een aanwijzing op je vraag en het dan laten rusten. Ga wat anders doen, iets ontspannends. Laat vervolgens het antwoord tot je komen via dromen, liedjes die je hoort of bijvoorbeeld door tekstregels die je onder ogen krijgt. Het antwoord komt, wees alert.

Je kunt ook creatieve technieken gebruiken zoals schilderen, tekenen of een visualisatie (laten) doen waarin je vraag centraal staat en waarin je de beelden als antwoord tot je laat komen.

Wat je ook doet, geef niet op. Las desnoods een adempauze in, rust uit, maak een plan, verzamel moed en ga door. Doorgaan is echt de moeite waard!

Hartelijke groet,

Patricia Akkermans

 

COMMENTS
Cor 2016-11-28 13:15:39 dank je wel voor deze bemoedigende tekst!
(ma)ria van kampen 2016-11-28 15:38:28 Bedankt Patricia! Goed om mee aan de slag te gaan.
Anita 2016-11-28 15:50:49 Mooi beeldend geschreven! Je geeft zo ook nog eens mogelijkheden mee. Dank je voor het delen.
nettie 2016-11-29 13:27:13 Grappig hoe een inzicht ineens komt. Alleen al door de vraag te stellen. In mij sluimerde nog steeds het idee dat ik iemand ben die bevriest of vlucht. Door het lezen kwamen ineens beelden uit het verleden omhoog waarin ik vocht. Ik heb me vaak gedragen alsof. Ik kom er achter dat ik eigenlijk een vechter ben. Vooral in onverwachte situaties als er geen tijd is voor te veel nadenken. Goed voor mezelf om dit voor ogen te houden. Dank!
Ingrid 2016-12-01 13:26:22 Vannacht had ik zo'n verhelderende droom... Ingegeven door een (on-)bewust weten. Voor mij is het nu tijd om dat niet alleen te aanschouwen, maar er ook echt naar te handelen ! December is zo'n mooie maand om de overstap te maken naar iets nieuws. Een periode van rust en genieten alvorens weer in de versnelling te gaan. (liefst zonder hakbijl ;-)
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

31okt

Windstil

 

Het is stil. Om me heen en in mij.

Is het stilte voor de storm of is het stilte na de storm? Na die storm die dit voorjaar en deze zomer door mijn leven raasde en heftig aan mijn wortels rukte?

Of is het misschien een relatieve stilte na een paar intense weken waarin ik in de krochten van mijn verleden de hydra nog eens in de ogen moest kijken.

Ik weet het niet, een beetje wantrouwig loer ik in mij en om mij. Ik hoor bij sommige mensen om me heen hetzelfde gevoel. Een gevoel van wachten. Waarop? Wachten op wat komen gaat? Herken jij dat ook misschien?

Wachten in de luwte is niet een van mijn sterkste kanten eerlijk gezegd. Ik heb liever een doel en een koers. Mijn opdracht in deze levensfase is echter juist niet-doelschieten, niet zelf koers bepalen, maar me meer laten leiden. Dat lukt me steeds beter, het is niet echt gemakkelijk.

Ik kreeg vanochtend meer inzicht hierover van een piepklein beestje. Vorige week was ze er ook al twee keer, op onverwachte plekken. Eenmaal viel ze vanaf de douchewand op mijn arm, eenmaal zat ze naast me op de vensterbank in de praktijk en vanochtend zat ze tijdens het sporten op mijn horloge: een mooi rood zwart gespikkeld lieveheersbeestje.

‘Je totemdier’ fluisterde iets in mij. Drie keer is geen toeval, ik geloof in synchroniciteitsverschijnselen om me heen. Waar staat een lieveheersbeestje symbool voor? Ze is klein, maar kan op eigen kracht een heel eind komen, nog verder als ze wind mee heeft. Haar beschermend schild verbergt ook haar vleugels. In sterke stormen moet ze zich stil houden en beschutting zoeken. Ze zoekt altijd naar het licht.

Als ik haar specifieke betekenis als totemdier vertaal naar mijn persoonlijke situatie dan representeert ze een richting waarin dankbaarheid, wijsheid en overzicht centraal staan. Ze spiegelt het 6e chakra dat staat voor intuïtie, helder zien, horen en weten.

Natuurlijk, juist in windstille periodes kan ik goed 'horen' wat mijn richting is, niet vanuit mijn wil of door emoties bepaald, maar van binnenuit geleid. Juist in deze periode waarin emoties niet de hoofdrol spelen kan mijn intuïtie en een hoger weten zuiverder doorklinken.

In die zin is het een hele waardevolle stilte waarin ik nu mag verkeren. Zo bekeken geeft dit mij meer rust. De windstilte is geen passief afwachten, het wordt een actief alert wachten. 

Zit jij ook in zo'n windstilte of heb je het gevoel in een wachthokje te zitten (zoals een vriendin van mij het voor zichzelf benoemde)? Probeer alert te zijn in de windstilte, misschien zie jij ook steeds een zelfde dier dat je pad kruist, eentje die voor jou opvalt omdat het bijvoorbeeld op bijzondere plekken verschijnt of omdat het voor jou een bijzonder dier is. Zie het als een totemdier dat jou iets wilt laten zien. Zoek de betekenis ervan op en wie weet geeft het je meer inzicht over wat voor jou op dit moment van belang is.

 

Hartelijke groet,

Patricia

Informatie over totemdieren vond ik op de website van Andromeda.

 

COMMENTS
Henk Smaling 2016-11-01 09:44:21 Uit het soefi gebed Khatoem:

'Open ons hart, opdat wij uw stem mogen horen,
die voortdurend van binnenuit komt'

Veel stilte gewenst!
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!