Dankh

Praktijk natuurgeneeskunde en life coaching - Nijmegen

22dec

Word Regisseur van je eigen Kerstspel

en maak er een schouw-spel van.

 

Ook zo’n zin in de kerstdagen?

Hooggespannen verwachtingen hangen als luchtbellen in de boom. Kerst wordt als beeld van vrede, saamhorigheid en familie warmte, gehuld in een wonderlijke witte wereld, koste wat kost levend gehouden. Door ons allemaal. Het is een spel, een bijna universeel schouwspel, waar je van kunt genieten of niet.

Misschien zie je er tegenop, misschien vind je het gezellig met de familie onder de boom of roept het juist oude pijn en spanning op. Misschien ben je alleen en vind je dit prettig of is het alleen zijn ongewenst.

Als je je onprettig voelt bij kerst dan wil ik je een suggestie doen. Ik geef je de suggestie om van de realiteit van kerst een spel te maken, jouw eigen kerstspel.

Stel je voor dat je de realiteit van kerst kunt zien als één groot toneelstuk ziet waarin jij alles bent. JIJ, de grote JIJ, heeft het script geschreven, de verhaallijn uitgedacht en de rollen verdeeld. Jij bent de regisseur en tegelijkertijd de toeschouwer. De spelers spelen rollen die delen van jou zijn, delen van de kleine jij, je persoonlijkheid. Er ligt een plot in het verhaal dat jou perfect wil dienen. Het spel wil je dienaar zijn.

Het kerstspel zit ingenieus in elkaar. Denk erom dat je je niet laat misleiden door de categorie waarin het verhaal valt! Misschien is jouw verhaal een drama of een roman, misschien is het horror of een familiestuk voor alle leeftijden.

Dat doet er niet toe. Bedenk dat elke verhaallijn liefdevol voor jou is geschreven. Het verhaal wil jou dienen tot groei, het wil als een spiegel en een klankbord voor je zijn. Het is als een reflector voor jou ontworpen. Het is het perfecte verhaal voor jou in deze tijd, nu en op dit moment. Dat kan niet anders want JIJ hebt het immers zelf geschreven, niemand anders.

Zorgvuldig zijn de spelers geïnstrueerd. Hoe ze zich dienen te gedragen, wat ze zeggen en verzwijgen, wat ze in hun lichaamshouding laten zien.  Dit alles om aan jou te laten zien wat nog onzichtbaar voor je is en wat voor het voetlicht wil komen.

Je speelt zelf ook mee, het is meespeeltheater. Laat echter een deel van jou als toeschouwer kijken naar dit spel. Identificeer je dus niet geheel met de rol die je speelt. Stap er regelmatig even uit en KIJK. Ga in de publieksstoel zitten en zie wat er uitgespeeld wordt.

(tip: heb je een familiediner? Dat is perfect! Alle rollen zitten bij elkaar aan tafel. Sta regelmatig op en kijk letterlijk vanaf een afstand naar het spel)

Als je even afstand neemt, wat zie je dan, wat hoor je, wat voel je? Welke oude patronen en overtuigingen van jou worden hier vorm gegeven. Is het een verhaal dat draait om bijvoorbeeld onmacht, verraad, pijn of verlies, erkenning willen of aardig gevonden willen worden?

Wat laten de spelers aan jou zien, welke rollen vervullen ze om jouw verhaallijn uit te spelen. Welke rollen heb jij ze gegeven in het spel. Het gedrag van de spelers en dat wat ze bij jou oproepen zijn reflectoren voor jou. Hoe sterker de emotie is die je voelt, hoe meer het over jou gaat. Zie je wat je doet? Zie je welke delen van jou zich willen laten zien? Want, jíj bent het waar je naar kijkt.

Heb je de moed om vanuit de rol van toeschouwer helder waar te nemen hoe jij zelf het hele verhaal regisseert en uit laat spelen?

Als je de moed hebt om achter de kleine jij de grote JIJ waar te nemen en je het verhaal kunt zien als een spel dat jou wil dienen, dan kun je voorgoed je kerstspel (en ieder ander levensspel) een ander script meegeven.

Een heel fascinerend schouwspel toegewenst.

Warme groet,

Patricia Akkermans

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

01mar

Hoe vast zit jij met loslaten?

 

 

Moeite hebben met loslaten is een van de meest voorkomende onderwerpen die ik tegenkom zowel zakelijk als privé. Het kan over van alles gaan: loslaten van gedachten, situaties, gevoelens, mensen etcetera.

Leren loslaten is een wens bij veel van mijn studenten en klanten, men loopt er mee vast en wil het beter kunnen. Maar waarom zou je iets of iemand dan willen loslaten als het zoveel moeite kost?

Te vaak voelt niet los kunnen laten als onvrij , het is beklemmend, het zit gewoon niet lekker, soms lijd je ronduit aan dat wat je niet los kunt laten.

Toch is loslaten best goed te doen als je weet hoe het in jouw situatie zit met vasthouden! Ik heb al eens eerder een artikel geschreven over energetisch loslaten waarin het met name gaat over een ander mens loslaten.

Ik stel loslaten gelijk aan vertrouwen. Afhankelijk van het onderwerp kan het vertrouwen zijn in jezelf, in een ander, in het grotere geheel, in de goede afloop, vul maar aan. Wat zegt het over mijn gebrek aan vertrouwen als ik moeilijk los kan laten?

Niet los kunnen (of willen) laten is een vorm van vasthouden die gelijk staat aan controle willen houden en in wezen betekent dit dat je angstig bent. Voor wat eigenlijk? Voor verlies is vaak het antwoord en de onzekerheid voor wat daarna volgt.

Niet zo gek als je beseft dat we in een maatschappij leven die in grote mate uit is op het vermijden van onzekerheid. Ons leven is in hoge mate georganiseerd, gepland, geregeld en procedureel vastgelegd. We grijpen naar houvast, we stellen ons gerust met verzekeringen, met contracten, regels en afspraken.

Deze onzekerheidsvermijding werkt ook door in ons emotionele leven. Met onzekerheid leven voelt onaangenaam en vreemd, we kunnen dat slecht verduren. We voelen spanning voor het onbekende. We zijn bang en durven niet. We willen graag weten wat er komt en hoe het komt.

Het helpt om de situatie om te draaien naar jezelf: als je iets of iemand wilt vasthouden (wat gelijk staat aan niet willen loslaten), wat wil je dan in wezen krijgen of houden? Wat is de essentie van wat je wilt en kun je dan de vorm waarin het moet komen loslaten en ruimte maken voor waar het echt over gaat?

Bijvoorbeeld: als je het moeilijk vindt om een ander mens te vertrouwen (omdat misschien dat vertrouwen geschonden is) en je het daarom moeilijk vindt om de ander niet te controleren. Dan gaat het in wezen over angst. Misschien angst voor verlies. Waar gaat die angst voor verlies dan over? Misschien wel verlies van liefde, van verbinding, veiligheid of van waardigheid.  Wat is dan je onderliggende verlangen? Waar gaat het dan nu werkelijk om? Misschien juist om meer zelfvertrouwen te krijgen, om waardigheid te (her)vinden, om liefde voor jezelf te voelen waarvoor je je door niet los te kunnen laten juist afhankelijk hebt gemaakt van de ander. Hoe onvrij voelt dat?!

Je kunt hierin echt een keuze maken voor jezelf, door te zorgen dat je zelf aan je wezenlijke behoeften voldoet. Dat vraagt een bepaalde mate van emotionele volwassenheid. Als je herkent, erkent en zorgt voor waar het werkelijk over gaat, dan kun je dichter bij jezelf blijven en de ander of de situatie beter loslaten. Je voelt beter wat je wilt en kunt en neemt verantwoordelijkheid daarvoor. Dat gaat vaak niet van het ene op het andere moment, het is ook goed om hierover te sparren met vrienden of met een coach. Een ding staat vast, de weg naar binnen, naar (zelf)vertrouwen is echt de moeite waard! Zoals in dit filmpje prachtig in beweging wordt uitgebeeld.

 
Tot een volgende keer! Hartelijke groet, Patricia

 

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

15jan

Jouw leven gaat ergens over

Sinds jaar en dag heb ik onderstaande poster in huis die me nog steeds fascineert. Het is een prent van de kunstenaar Quint Buchholz en het heet Giacomond.

 

Je kunt je eigen betekenis geven aan het beeld wat je ziet. Voor mij betekent het op eigen kracht op weg zijn naar mijn bestemming, al is het donker en voelt de weg soms als een dun koord. Een beeld dat tegelijkertijd krachtig en zichtbaar kwetsbaar is. De poster Giacomond inspireert me in moeilijker tijden om te voelen dat ik ergens naar op weg ben al weet ik niet altijd waar naar toe. Dat ik zelf verantwoordelijkheid heb en neem om mijn weg te gaan. De maan in de prent staat voor het voort-trekkende verlangen in mij, een gevoel dat ik ergens thuishoor, dat mijn leven ergens over gaat.

Ik herken in dit beeld ook andere mensen.

In mijn praktijk werk ik soms samen met hele sensitieve mensen die een psychose beleefd hebben of er tegenaan zitten. Daarbij is de grens tussen wat ik noem ‘buitenzintuiglijke waarneming’ of een kortsluiting in het brein (de pathologie) niet altijd heel duidelijk te trekken. Het is soms een dunne draad waar ze overheen lopen.

Ze kunnen een mystieke of existentiële ervaring hebben gehad waar ze met weinig mensen over kunnen praten. Ze kunnen er weerstand tegen voelen, zoals een van mijn klanten die vaker uitroept “ik wil niet bijzonder zijn, ik wil zijn zoals iedereen.’

Een tijd geleden was ik op een interessante conferentie met als titel Waanzien, psychose vanuit religieus, spiritueel, cultureel en filosofisch perspectief.  Op deze conferentie werd de indrukwekkende Amerikaanse documentaire Crazywise vertoond waarin op een andere manier wordt gekeken naar wat wij ‘wanen’ noemen. (de trailer is Engelstalig en niet ondertiteld)

 

Deze documentaire nodigt uit vanuit een breder betekenisvoller perspectief, dan enkel het dominante medische perspectief, naar psychose en wanen te durven kijken. De nadruk ligt op het naast elkaar kunnen bestaan van meerdere perspectieven die allen van betekenis kunnen zijn voor personen met psychosegevoeligheid en de mensen die hen begeleiden. Het is een meer inclusieve[1] kijk op wat wij wanen noemen.

Een deel van de mensen die stemmen hoort, een eenheidservaring beleefd heeft of buitenzintuiglijke waarnemingen heeft zou in een andere cultuur met respect behandeld worden en zeker niet buiten de maatschappij worden geplaatst. Hun ervaringen hebben betekenis voor de gemeenschap.

Mensen met dergelijke ervaringen die in mijn praktijk komen hebben vaak behoefte aan het delen van hun ervaringen en willen leren omgaan met hun hypergevoeligheid zonder dat ze gestigmatiseerd of buitengesloten worden. Ze zoeken naar een diepere betekenis van hun ervaringen.

Niet alleen bij hypergevoeligheid, in alle moeilijke levensomstandigheden zit ook een diepere betekenis. Vaak worden mensen daar heel boos van als dat gezegd wordt. Als je middenin een crisis zit is de mogelijke betekenis daarvan moeilijk te zien en te voelen.

“The wound is the place where the light enters you”- is een uitspraak van Rumi. (De wond is de plaats waar het licht binnenkomt)

Onder 'de wond' kun je moeilijke levenslessen verstaan. Deze levenslessen zijn voor ieder van ons anders en heel persoonlijk.  Naast de pijn, de strijd en de moeilijkheden die je daar van ondervindt geven ze ook mogelijke toegang tot iets anders: tot een betekenisvol leven. Je leven gaat ergens over. Ik wens je een betekenisvol 2019 toe!

Hartelijke groet,

Patricia

 

[1] Inclusie betekent insluiting in de samenleving van achtergestelde groepen op basis van gelijkwaardige rechten en plichten. Het tegenovergestelde dus van uitsluiten of buitensluiten

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

05nov

De energie van de herfst

Wat heb jij geoogst?

In een reeks van stiltewandelingen die ik mede organiseer vanuit de Walk of Wisdom gebruiken we dit jaar een boek van Jaap Voigt als een van de inspiratiebronnen. Het boek heet ‘Leven & Werken in het ritme van de seizoenen’.  Jaap Voigt bepleit hierin het volgen van een organisch levensritme dat in ons deel van de wereld bepaald wordt door de seizoenen.

Het hele jaar door druk zijn en in een razend tempo doorleven is funest voor onze gezondheid, net zoals voortdurende vertraging of niet tot actie kunnen komen dat ook zijn. Het trekt ons uit ons centrum. Wij zijn onderdeel van de natuur, we staan er niet los van. Zo zijn de seizoenen ook onderdeel van ons levensritme. Voortdurend tegen de energie van het seizoen ingaan is ongezond en niet effectief en ingaan tegen dit natuurlijke ritme.

Geïnspireerd door deze zienswijze probeer ik me steeds meer te richten naar de energie van het seizoen, wat vraagt dat van mij?

En wat vraagt het van jou?

Op dit moment zitten we in een schakelseizoen van herfst richting winter. Het is een tijd van oogsten, ordenen en balans opmaken na een periode van groei en uitdijen. Wat hebben de inspanningen van lente en zomer jou gebracht? Dit kan gaan over zaken die te maken hebben met werk, gezondheid, gevoelsleven, relaties of wonen. Wat gebeurde er op (een van) deze gebieden vanaf begin maart?

Het is een tijd van schouwen dat een combinatie is van beschouwen en beoordelen (en niet veroordelen).

Stappen die ik in het voorjaar heb gezet in mijn leven beginnen vruchten af te werpen en ik wil vooruit. Mijn enthousiasme en verlangen naar verandering en concrete resultaten maken me ook ongeduldig. Daar schuilt een valkuil in.

De energie van het seizoen is er nu niet een van ‘volle kracht vooruit’. Het gaat er nu juist om meer ruimte te maken voor deze nieuwe ontwikkelingen. Dit is meer een naar binnen gerichte energie waarin je je bezint over wat nu daadwerkelijk bij je past. Deze bezinning is niet zozeer een mentale activiteit maar meer een schouwen van wat van binnenuit naar buiten wil komen. Het nieuwe is in wording.

Veel van wat ik aan energie heb ingezet in de lente en zomer heeft te maken met verbinding maken. Allereerst met mezelf en met wat ik belangrijk vind in mijn leven. Daarvoor moet ik soms keuzes maken en zaken die niet meer passend zijn loslaten.

In zijn boek noemt Jaap Voigt dit het laten ontstaan van een ‘ademende’ structuur. Als je weet wat belangrijk is in je leven dan is dit als een onderstroom aanwezig. Deze onderstroom kun je goed voelen als je momenten stil kunt zijn. Dan wordt ook duidelijk wat niet meer passend is of jouw bezieling niet meer heeft. Soms verdwijnen die zaken dan als vanzelf uit je leven en soms moet je actief handelen en is het goed keuzes te maken of je iets wel of niet meer wilt laten doorgaan of laten bestaan.

Langzaamaan wordt helder dat ik minder versnippering in mijn leven wil om me meer te kunnen verbinden en verdiepen. Deels is dit een proces wat zich als vanzelf aandient. Het duurt even voor ik me er aan over kan geven. Een aantal keuzes maak ik later zelf. Dat valt eigenlijk best mee nu ik weet waarom ik ze maak.

Het daglicht neemt af, het wordt sneller donker, de natuur gaat richting winterslaap. Je lichaam gaat ook de wintertijd in, het heeft meer behoefte aan rust. In hoeverre loop jij hiermee in de pas? Kun je te midden van alle drukte ook ruimte maken voor dit natuurlijke proces van balans opmaken en ordenen? Kun je je bezieling blijven voelen? Dát is de energie van de herfst.

Hartelijke groet,

Patricia Akkermans

Inspiratiebron voor deze blog is het boek van Jaap Voigt, leven en werken in het ritme van de seizoenen, eigen uitgave van Jaap Voigt en Hapé Smeele. ISBN 978-90-813196-1-4

COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!

06sep

Heb jij behoefte aan verbinding?

En vind je dat niet altijd eenvoudig?

Dan ben je niet de enige. De afgelopen tijd ben ik veel bezig geweest met het thema verbinding. Hoe verbind ik mij met mezelf en hoe verbind ik mij met andere mensen?  Waar laat ik de verbinding los of ontstaat ongemerkt verwijdering? Waardoor ga ik uit verbinding? Wat zijn triggers van buiten die me diep raken en die me doen sluiten?

In- verbinding- zijn in al haar facetten is een van mijn levensopdrachten. Zowel privé als beroepsmatig ben ik intensief hiermee bezig. ‘Verbinding is dé reden waarom we hier zijn, het geeft zin en betekenis aan ons leven.’ (Brené Brown)

Het lijken momenteel niet alleen mijn vragen over verbinding die me bezighouden want om me heen zijn veel mensen ermee bezig. Misschien herken jij dit ook.

Verbonden blijven met de mensen waarvan we houden is niet perse eenvoudig. Een gezonde emotionele verbinding aangaan en houden met anderen begint bij jezelf. Verbonden zijn met wie jij in wezen bent is ieders opdracht. Verbinding gaat ook over liefde, liefde voor onszelf en liefde voor een ander en hoe we steeds weer opnieuw de verbinding daarmee moeten maken.

Rainer maria Rilke schrijft over het mysterie van de liefde:  ‘Dat de ene mens van een andere mens moet houden, dat is misschien wel de moeilijkste taak, de ultieme taak, de eindtoets, het werk waarvoor al het andere werk slechts voorbereiding is.’

In mijn zoektocht ben ik een aantal inspirerende boeken* hierover tegengekomen die me een spiegel voorhielden en me inzichten gaven. Inzichten die maakten dat vragen die ik had een antwoord kregen. Dat gebeurtenissen en ervaringen die los leken te zweven één verhaal werd waar een lijn in kwam. En ik kwam een hele eenvoudige en tevens heel indringende ‘oefening’ tegen waarbij je meteen een intense verbinding maakt met een ander.

Er staat steeds meer druk op echte verbinding. We zijn steeds minder echt met elkaar en met onze omgeving in contact door drukte en door afleiding van buitenaf zoals bijvoorbeeld door de smartphone.

Als je net als ik ook behoefte hebt aan echte nabijheid en verbinding met een ander en als je soms ook moeite hebt om dit contact te maken probeer dit dan eens >

De oefening is eenvoudig:

Kijk elkaar eens echt in de ogen, in stilte, een paar minuten lang. Dit kun je doen bijvoorbeeld voordat je begint met een gesprek of voordat je ’s morgens opstaat of voor je inslaapt (als je samenwoont). Niet vluchtig dus, maar een paar minuten. Praat er niet bij. Voel wat het doet. In onderstaand kort filmpje kun je zien wat er dan kan gebeuren.

(Tip > Als je op YouTube klikt onderaan de video dan kun je het filmpje in YouTube bekijken op een groot scherm)

 

*Boekentips:

  • Houd me vast, zeven gesprekken voor een hechte(re) en veilige relatie. Dr. Sue Johnson, 2008, Kosmos Uitgevers, Utrecht/Antwerpen
  • Liefdesbang, Overwin verlatingsangst en bindingsangst. Hannah Cuppen, 2014, Uitgeverij AnkhHermes, Utrecht
  • Geweldloze communicatie. Marshall B. Rosenberg, 2006, Lemniscaat b.v., Rotterdam
COMMENTS
Plaats hier je reactie!

Dit veld graag vullen!
Email adres is verplicht!